(નીડર , નિષ્પક્ષ અને તટસ્થ છગનલાલ મેવાડા ધ્વારા) સુરત
દેશની અર્થવ્યવસ્થાની હેલ્થ માપવા માટે સરકારો ઘણીવાર વિકાસદર, ઉત્પાદન, શેરબજાર અને અન્ય આર્થિક આંકડાઓનો સહારો લે છે, પરંતુ સામાન્ય નાગરિક માટે અર્થવ્યવસ્થાની સાચી સ્થિતિ કોઈ આંકડામાં નહીં પરંતુ મહિનાના અંતે ખિસ્સામાં બચેલી રકમમાં દેખાય છે. જો આવક લગભગ એટલી જ રહે અને દૂધ, શાકભાજી, અનાજ, ગેસ, વીજળી, પરિવહન અને શિક્ષણ જેવી મૂળભૂત જરૂરિયાતો સતત મોંઘી થતી જાય તો વિકાસના આંકડાઓ સામાન્ય માણસ માટે કોઈ અર્થ ધરાવતા નથી.
આજે મોંઘવારીનો સૌથી મોટો પ્રભાવ મધ્યમ વર્ગ અને ઓછી આવક ધરાવતા પરિવારો પર પડી રહ્યો છે. આવકનો મોટો ભાગ પહેલેથી જ ખોરાક અને રોજિંદી જરૂરિયાતોમાં વપરાઈ જતો હોય છે. તેમાં જ્યારે જરૂરિયાતોવાળી ચીજવસ્તુઓના ભાવ વધે છે ત્યારે પરિવાર પાસે બચત, આરોગ્ય, શિક્ષણ કે અન્ય જરૂરી ખર્ચ માટેની જગ્યા ઘટતી જાય છે. પરિણામે લોકો પોતાના બજેટમાં કાપ મૂકવા મજબૂર બને છે.
આ સ્થિતિમાં સરકારની જવાબદારી માત્ર મોંઘવારીના આંકડા જાહેર કરવાની નથી પરંતુ ભાવવધારા પાછળની વ્યવસ્થાને સુધારવાની છે. ઉત્પાદન વધારવું, ખેડૂતોને યોગ્ય ભાવ આપવો, સંગ્રહ અને સપ્લાય ચેઇનની સુવિધા સુધારવી, કૃત્રિમ અછત અને જથ્થાબંધ સંગ્રહ સામે અસરકારક કાર્યવાહી કરવી અને સપ્લાય ચેઇનને વધુ કાર્યક્ષમ બનાવવી.
અંતે કોઈપણ સરકારની આર્થિક સફળતાનો સાચો માપદંડ એ નથી કે કાગળ પર કેટલા આંકડા સુધર્યા, પરંતુ એ છે કે સામાન્ય નાગરિકના જીવનમાં કેટલી સરળતા આવી. જો વિકાસ સાથે મોંઘવારીનો ભાર સતત વધતો રહે તો, વિકાસના આંકડાઓની ચમક સામાન્ય માણસની ચિંતાને ઢાંકી શકશે નહીં. દેશની અર્થવ્યવસ્થાનો સાચો વિકાસ ત્યારે જ કહેવાય જ્યારે તેની અસર બજારની દુકાનથી લઈને સામાન્ય પરિવારના રસોડા સુધી પહોંચે. એજ સાચો વિકાસ કહેવાશે.
